dopersduin > over dopersduin > broederschapshuis

Broederschapshuis

 

Broederschapshuis

Een doopsgezind broederschapshuis.
Is het een hotel?
Een groepsaccommodatie? Een (jeugd-) herberg?
Een retraite-oord? Een klooster?
Een enge sekte?

Ja. En nee. Op al die dingen. 

Begin vorige eeuw werden vanuit de kleine doopsgezinde geloofsgemeenschap een aantal broederschapshuizen gesticht,
vaak op afgelegen plekken midden in de natuur.
Deze huizen waren plaatsen van ontmoeting, van bezinning én ontspanning.
Plaatsen waar een mens zichzelf, de ander én God terug kan vinden als deel van dat ene, grote verhaal.
De rust en ruimte, het afgekeerd leven van de wereld,
de ontmoeting met gelijkgestemden die tegelijkertijd zo verschillend zijn, studie, verdieping, samenkomen.
Het samenwerken ook, want corvee was en is een groot goed in deze huizen.
Hard werken. Eenvoud. Samenkomen.
Een plek om je horizon te verbreden, jezelf te herijken, terug te vinden, recht gezet te worden.
Een plek waar een vloeiende, tijdelijke, veranderlijke én hechte gemeenschap woont.
Een gemeenschap die zich dwars door alle lokale gemeenschappen heen vormt, netwerkgemeenschap avant la lettre.
Inspirerend, bemoedigend, stimulerend, vormend.
Waar broederschap tussen mensen groeit en draagt. Want ‘één is uw meester, gij zijt allen broeders’.

Dopersduin is precies dat.
Een broederschapshuis.

Als doopsgezinden een monastieke traditie zouden kennen, zou het er zo uitzien, waarschijnlijk.
Een terrein met slaaphuizen, waar ieder zijn eigen plek heeft om te slapen en zich terug te trekken.
Een hoofdgebouw waar geleefd wordt, waar gewerkt wordt, waar altijd mensen zijn om te ontmoeten, om bij te zijn.
Waar altijd wel een werk te doen is, of een kop koffie te drinken.
Waar gesprekken als vanzelf een diepere laag bereiken,
waar anekdotische verhaallijnen naast elkaar toch ook deel uitmaken van het grotere verhaal dat mensen verbindt.

En ergens achter op het terrein een kleine schuurkerk, verborgen in het groen.
Met een veranda waarop je kunt hangen en zijdelings mee kunt neuriën…
waar de dagen omlijst worden met een eenvoudige liturgie vol inkeer en verstilling en samenkomen.
Waar (als dat weer mag) zeer diverse stemmen, voorzichtig afstemmend, zorgvuldig luisterend, elkaar vinden in een meerstemmig zingen.

Er is een ritme, er is grote vrijheid.
Er is altijd werk te doen,
er is altijd tijd en ruimte voor een goed gesprek of een wandeling,
of een je terug trekken in stilte.

Er is een trage vriendelijkheid waartegen de tijd even van je afvalt en je er alleen maar hoeft te zijn.
Er is een kleine eeuwigheid waarin jouw leven klein en eenvoudig is, een druppel in een oceaan….
en toch uniek en kostbaar en alleen van jou.