dopersduin > over dopersduin > doopsgezinden

Wie zijn de Doopsgezinden?

Doopsgezinden (anabaptisten, mennonieten, mennisten) zijn ontstaan ten tijde van de Reformatie. Door onder andere hun afwijzing van de kinderdoop (en de charismatische oproerkraaiers waar ze achteraan liepen) werden ze aanvankelijk zwaar vervolgd. Met name onder invloed van de Friese oudste Menno Simons (1496-1561) kozen ze voor een bewust afzien van het dragen van wapens. Ze ontwikkelden zich tot ‘stillen in den lande,’ kerkten in kleine schuilkerkjes, werkten hard, leefden sober en leefden eigenlijk in een eigen wereldje. ‘In de wereld, maar niet van de wereld’. In Nederland werd die afzondering vanaf de negentiende eeuw steeds meer doorbroken, in een groot deel van de wereld houdt men er nog aan vast (denk aan de plain people in de Verenigde Staten). Naar Menno Simons worden ze ook wel Mennonieten, Mennisten of Mennonites genoemd. De beweging verspreidde zich onder dreiging van verschillende vervolgingen door de eeuwen heen over de halve wereld. Mennonites vind je inmiddels in alle soorten, maten en zwaarte in (bepaalde delen van) Europa, Azië en Afrika, Noord- en Zuid-Amerika.

In Nederland vormen de doopsgezinden een kleine eigentijdse groepering. Ze dopen alleen volwassenen, op een zelf geschreven belijdenis. Doopsgezinde gemeenten zijn autonoom, zowel materieel als theologisch. Er is geen hiërarchische structuur, er zijn geen ambten, geen vaste liturgie. Naast geschoolde predikanten zijn er een groot aantal geďnspireerde lekenprekers (zelfs een populaire lekenprekerscursus voor jongeren). De meeste gemeenten in Nederland werken samen in de Algemene Doopsgezinde Sociëteit (ADS). Wil je meer informatie over de doopsgezinden? Kijk dan op www.doopsgezind.nl.

Nog steeds zijn sober leven, samen werken, vredelievendheid, een persoonlijke geloofsbeleving en respect voor medemens en schepping belangrijk voor doopsgezinden nu. En dat is ook terug te vinden in hun broederschapshuizen, zoals Dopersduin.