dopersduin > over dopersduin > geschiedenis

Geschiedenis

Aan het begin van de vorige eeuw raakten jonge doopsgezinde predikanten geÔnspireerd door de Quakers van Woodbrook in Engeland. Het doopsgezinde gemeenteleven moest opnieuw Geest worden ingeblazen! In 1917 zag de Gemeentedagbeweging het levenslicht en vonden in Barchem de eerste gemeentedagen plaats: bijeenkomsten ter inspiratie en bevordering van het gemeenteleven. Al snel ontstonden plannen voor een eigen plek en in 1925 werd de ' Elspeetse Vereeniging' †opgericht. Deze Vereniging bouwde het eerste doopsgezinde broederschapshuis op een kale vlakte achter Elspeet. Al snel vonden de Friezen dat zij niet achter konden blijven, zij bouwden een eigen huis voor Friese doopsgezinden in Steenwijk-de Bult: Fredeshiem.
Rond 1930 begonnen ook de Noordhollandse doopsgezinden zich te roeren en met voor die tijd ongebruikelijke daadkracht wisten zij fondsen bijeen te brengen om een twee hectare groot terrein aan de voet van de Schoorlse Duinen te kopen. Architect Knuttel (die ook het broederschapshuis in Elspeet ontwierp) tekende het karakteristieke gemeenschapsgebouw, drie slaapgebouwen en een kerkje. In 1932 was de eerste zomerweek in het Doopsgezind Broederschapshuis (DBH) Schoorl, een vakantieoord voor doopsgezinden, ter ontspanning†ťn bezinning!

Al vrij snel na de opening van het huis pakte de donkere dreiging van de oorlog zich samen boven het DBH Schoorl. Eind jaren dertig fungeerde het kort als opvang voor Joodse vluchtelingen. In de oorlog werden er Duitsers ingekwartierd in het huis, met (bijna) desastreuse gevolgen. Toen de oorlog voorbij was en de bestuursleden van het huis polshoogte kwamen nemen stond alleen het hoofdgebouw nog min of meer overeind. De drie slaapgebouwen en het kerkje waren in de laatste oorlogswinter opgestookt. Alleen treurige hopen riet waren over.

Men zat echter niet bij de pakken neer en wist ondanks de penibele financiŽle situatie van de naoorlogse jaren al vrij snel voldoende geld bij elkaar te brengen voor de wederopbouw van twee van de drie slaapgebouwen. Enkele jaren later volgde ook het kerkje. Ditmaal werden de gebouwen opgetrokken in steen in plaats van hout. Ja, dat gebeurt ons geen tweede keer!

De jaren vijftig-zeventig 'gleden' voorbij zonder werkelijk noemenswaardige incidenten. Zeker is dat het huis voor veel mensen een 'thuis' †is geweest.

Eind jaren zeventig bleek dat langzamerhand ook de doopsgezinden iets meer comfort verlangden van hun vakantieplek en er werden plannen gesmeed om een van de twee slaaphuizen te voorzien van eigen douches en toiletten en, zowaar, warm en koud stromend water te installeren in het andere slaaphuis. Toen men toch bezig was werd ook het hoofdgebouw aangepakt: het plafond van de eetzaal werd geÔsoleerd, de keuken werd aangepakt, er werd een kleine bar gerealiseerd in de serre en er kwam een aanbouw waarin een kantoor, twee vergaderzalen en nieuwe toiletten kwamen. De aanbouw versterkte het karakter van afzondering dat het terrein toch al had. De entree lag weliswaar nog steeds aan de voorkant, richting de Oorsprongweg, maar het leven van de gasten speelde zich af aan de achterkant, onzichtbaar voor de voorbijgangers. ' In de wereld maar niet van de wereld', zoals het oude doopsgezinde adagium luidt. Het maakt het terrein tot ideale plek voor retraites en vakanties met kleine kinderen, maar het versterkte ook de Schoorlse fantasie over 'een enge sekte'...

Deze aanbouw en upgrade van de gebouwen opende meer en meer de mogelijkheid om het gebouw ook buiten de vakantieperiodes in te zetten voor meer 'commerciŽle' †groepen. Vergaderingen, trainingen, bedrijfsuitjes. Er kwam meer en meer vast personeel in dienst. Er werd een beheerderswoning gebouwd, op aandringen van de toenmalige huishoudster. Toen deze begin jaren negentig uit dienst ging volgden in korte tijd een aantal beheerders elkaar op, die elk hun eigen stempel op het huis probeerden te drukken. In 1995 was de koek op. Tegenvallende aantallen bezoekers en veel te hoge kosten noopten het bestuur van de Stichting het huis 'stil te leggen'. Er werd gefluisterd over een faillissement...
Maar daar werd de wonderbaarlijke veerkracht van DBH Schoorl opnieuw zichtbaar. Een groep vaste gasten was niet van plan zich het, HUN, huis te laten afnemen: 'dan doen we het zelf wel.' En zo geschiedde. Met Pasen was het huis open, en de gasten deden zelf de hele huishouding op vrijwillige basis. Er kwam een anti-kraakwacht, Anne de Jong, en er werd gedroomd over een andere, nieuwe toekomst voor het huis.
In 1996 werden de plannen concreter. Besloten werd om het huis opnieuw te openen en met behulp van vrijwilligers beetje bij beetje weer uit te bouwen. Anne de Jong en Antoinette Hazevoet werden aangenomen als beheerders en onder hun bezielende leiding bloeide de ziel van het huis weer op.
Het huidige systeem met vrijwilligers werd in die jaren uitgedacht, uitgeprobeerd en geperfectioneerd. Hoewel de commerciŽle groepen door het jaar heen noodzakelijk zijn om overeind te blijven kreeg het ideŽle, bezinnende karakter weer voorrang. Nog steeds vormen de vrijwilligers de kern, hart en ziel van het huis.††

In 2006 stopte Anne de Jong. Hans Jolink verving hem als beheerder naast Antoinette Hazevoet. Het huis floreerde. Langzaam werd gekeken naar de toekomst: Slaaphuis 1 moest eigenlijk vervangen. Slopen en nieuwbouw? Of toch renoveren? Uiteindelijk werd besloten tot de bouw van een derde slaaphuis om het verschil in capaciteit tijdens de renovatie van slaaphuis 1 op te kunnen vangen. Slaaphuis 3 werd in 2009 feestelijk geopend.†
Antoinette Hazevoet werd opgevolgd door Pieter Pieters. Onder zijn leiding werd de lange naam Doopsgezind Broederschapshuis Schoorl veranderd in Dopersduin, een naam die zowel de band met de doopsgezinden als met de schitterende omgeving weerspiegelt. Na iets meer dan een jaar werd Pieter Pieters opgevolgd door Hans Meijer.
De bouwplannen voor Slaaphuis 1 werden voortgezet en steeds concreter. Fondsen werden ingezameld. Vlak voor het bestuur het startschot voor sloop en nieuwbouw kon geven sloeg het noodlot toe: een medewerker van Dopersduin verdween met het geld voor de nieuwbouw.


Menselijk kapitaal

Deze fraude kwam hard aan bij medewerkers, vrijwilligers en gasten. Toch, zoals een trouwe gast zei: 'Het financiŽle kapitaal is misschien verdwenen, het menselijke kapitaal is er gelukkig nog!' En dat bleek. Steunbetuigingen stroomden binnen, zowel financieel als menselijk. De actie 100x1000 werd bedacht en leverde tot nu toe bijna een ton op.†



contact agenda inloggen
routebeschrijving schoorlse berichten disclaimer
veelgestelde vragen laatste nieuws colofon
blog links
© 2017 Dopersduin