dopersduin > over dopersduin > gemeenschap

Gemeenschap

Dopersduin is een doopsgezind broederschapshuis. Een wonderlijk, vriendelijk, weerbarstig, eigenzinnig huis. Een huis dat gebouwd is op geloof. Geloof in God, én in mensen. Of die mensen nu geloven of niet. Dopersduin is een huis dat midden in de wereld staat en zich tegelijkertijd door ligging, opzet en ideaal van die wereld afkeert. 'In de wereld, maar niet van de wereld', zoals het oude Doperse adagium luidt. En dit huis, kwetsbaar en stoer tegelijk, wordt gedragen en gevormd door een gemeenschap van mensen die zich er wonderwel thuis voelen. Ook al weten ze soms zelf niet precies waarom. 

Deze gemeenschap rondom en in Dopersduin is misschien wel net zo fragiel en stoer als het huis zelf. De mensen zijn er niet perfecter of vromer of idealer dan ergens anders. Het zijn mensen, elk met hun eigen vlekje of trekje, hun beperkingen en hun mogelijkheden. En ze vinden elkaar in een onverwacht gevoel van verwantschap. Herkenning. Vertrouwen. Gemeenschap. Het is nadrukkelijk geen doopsgezinde gemeente, want we hebben geen kerkenraad of een officieel lidmaatschap. Maar een gemeenschap is het wél. Een gemeenschap waar mensen van allerlei achtergrond en overtuiging deel van uit maken. Die gemeenschap wordt door niets anders bepaald dan door gevoel, betrokkenheid en vertrouwen. En, zo geloven wij, door de Geest die mensen verbindt. Al noemt lang niet iedereen binnen deze gemeenschap dat zo. 

Er is een verbondenheid die verder reikt dan alleen een week vakantie af en toe. Het huis is gebouwd voor ontmoeting, en op de een of andere manier zijn mensen daar ook op gericht als ze een week komen. Contact wordt snel gelegd, verhalen verteld, vriendschap gesloten. Mensen zijn opener, gesprekken verdiepen zich als vanzelf. Hoe dat komt, weet geen mens precies. Maar we zien het gebeuren en we zijn er dankbaar voor. Toch, een prachtige week vol ontmoetingen (met anderen, jezelf, met God) is nog steeds maar een prachtige week vol ontmoetingen en geen gemeenschap. Het werkelijke wonder is misschien wel dat zoveel mensen zich met elkaar verbonden blijven voelen, ook buiten de week dat ze hier waren. Levens vervlechten zich, mensen verbinden zich. Juist omdat ze samen even 'in de wereld maar niet van de wereld' zijn geweest. Dat schept een band. Dat smaakt naar meer. 

Al in vroeger dagen werden hier vriendschappen voor het leven gesmeed, en hield men contact met brieven en kaarten door de jaren heen, over enorme afstanden. De huidige generaties appen liever. Dag en nacht is er contact, staan ze elkaar bij, maken ze lol, troosten, lachen, beleven. Betrokken. Kwetsbaar. En oersterk. In al de uitgestrektheid van de netwerkgemeenschap is er één plek, één huis waar we allemaal thuis zijn. Om verschillende redenen misschien, op verschillende wijze...maar toch, één huis, één ankerplaats. Een plek waar mensen tot hun recht komen, recht gezet worden en niet aarzelen elkaar recht te zetten. Uit zorg. Uit verbondenheid. Een plek waar je terugkomt. Samen. 

Dopersduin is een huis dat van niemand is, en tegelijkertijd van zoveel mensen tegelijk. Of, misschien, is Dopersduin inderdaad een plek van de Geest, van God. En is het daarom wel een plek voor zoveel mensen. Wat bindt ons? Och, zoveel verschillende dingen, die we elk anders zouden verwoorden. Wat drijft ons? Precies dat. Zwervers zijn we, ieder op onze eigen manier zoekend. Maar in al die beweging is er één rustpunt. Een ankerplaats. Een huis waar we, soms na vele jaren, zomaar thuis zijn. Als vanzelfsprekend. 

De gemeenschap rond Dopersduin is onbepaald en ongedefinieerd, en bovenal is ze tijdelijk en vloeiend. Nooit hetzelfde, van een steeds wisselende samenstelling. En toch altijd weer vreemd vertrouwd en wonderlijk herkenbaar. En hoe harder je werkt om haar te definiëren en vast te leggen, te bewerkstelligen, hoe meer ze je ontglipt. We kunnen niet meer dan de voorwaarden creëeren. Er zijn. Met elkaar. En dan, op het moment dat je het het minst verwacht, is het er volkomen. Even maar soms. Maar het is er. 

Het is deze grillige, kwetsbare, ongrijpbare en tegelijk zeer reëele gemeenschap die vorig jaar vijf jonge mensen inspireerde tot de doop op belijdenis. Hoewel Dopersduin nadrukkelijk geen gemeente is, herkenden deze vijf 'gemeente-zijn' in de gemeenschap in en rond dit huis. In vijf zelfgeschreven, zeer eigen belijdenissen lieten zij horen hoe zij hier thuis zijn, hoe ze geraakt zijn door God en door mensen en hoe zij zich met hart en ziel willen inzetten in en voor deze gemeenschap. Op 17 mei 2015 werden ze gedoopt in het kerkje van Dopersduin. Mensen van de deze tijdelijke, vloeiende, grillige, wonderlijke gemeenschap deelden dit moment met hen en zeiden volmondig ja op hun belijdenis en hun vraag om de doop. Ontroerend, inspirerend, hoopgevend, verbijsterend. 
En op deze manier gaan we verder. Los, vast, nooit helemaal los. Flexibel. Tijdelijk en tegelijkertijd voortdurend. We verkennen samen de grenzen wel. We hoeven het tenslotte niet allemaal zelf te doen of te bedenken. Hier is een Geest die waait.